𑁍 ธรรมสุตตะ

กำลังแสดงโพสต์ที่มีป้ายกำกับ คาถาธรรมบทแสดงทั้งหมด

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๓๖. สรุป ธรรมบท

รวมวรรคที่มีในคาถาธรรมบท คือ [๓๗] ยมกวรรค อัปปมาทวรรค จิตตวรรค ปุปผวรรค พาลว…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๓๕. พุทธพจน์ว่าด้วยลักษณะของพราหมณ์

คาถาธรรมบท พราหมณวรรคที่ ๒๖ [๓๖] ดูกรพราหมณ์ ท่านจงพยายามตัดกระแสตัณหาเสีย จ…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๓๔. ความสำรวมในทวารทั้งปวง

คาถาธรรมบท ภิกขุวรรคที่ ๒๕ [๓๕] ความสำรวมด้วยจักษุเป็นความดี ความสำรวมด้วยหู…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๓๓. ว่าด้วยโทษของตัณหา

คาถาธรรมบท ตัณหาวรรคที่ ๒๔ [๓๔] ตัณหาย่อมเจริญแก่มนุษย์ผู้ประพฤติประมาท ดุจเ…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๓๒. ว่าด้วยการฝึกตน

คาถาธรรมบท นาควรรคที่ ๒๓ [๓๓] เราจักอดกลั้นซึ่งคำล่วงเกิน ดุจช้างอดทนซึ่งลูก…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๓๑. เหตุที่ทำให้ไปสู่นรก

คาถาธรรมบท นิรยวรรคที่ ๒๒ [๓๒] บุคคลผู้กล่าวคำไม่จริงย่อมเข้าถึงนรก หรือแม้ผ…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๓๐. การสละสุขน้อยเพื่อสุขไพบูลย์

คาถาธรรมบท ปกิณณกวรรคที่ ๒๑ [๓๑] ถ้าว่าปราชญ์พึงเห็นความสุขอันไพบูลย์ เพราะส…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๒๙. พิจารณาไตรลักษณ์

คาถาธรรมบท มรรควรรคที่ ๒๐ [๓๐] ทางมีองค์แปด ประเสริฐกว่าทางทั้งหลาย ธรรมอัน…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๒๘. คุณลักษณะของผู้ตั้งอยู่ในธรรม

คาถาธรรมบท ธัมมัตถวรรคที่ ๑๙ [๒๙] บุคคลไม่ชื่อว่าตั้งอยู่ในธรรม ด้วยเหตุที่ว…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๒๗. การขจัดมลทิน

คาถาธรรมบท มลวรรคที่ ๑๘ [๒๘] บัดนี้ท่านเป็นดุจใบไม้เหลือง อนึ่ง แม้บุรุษของพ…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๒๖. การชนะความโกรธด้วยความไม่โกรธ

คาถาธรรมบท โกธวรรคที่ ๑๗ [๒๗] บุคคลพึงละความโกรธเสีย พึงละมานะเสีย พึงก้าวล่…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๒๕. โทษของความยึดมั่นในสิ่งอันเป็นที่รัก

คาถาธรรมบท ปิยวรรคที่ ๑๖ [๒๖] บุคคลประกอบตนในกิจที่ไม่ควรประกอบ และไม่ประกอบ…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๒๔. ความสุขอันเกิดจากความไม่มีเวร

คาถาธรรมบท สุขวรรคที่ ๑๕ [๒๕] เมื่อพวกมนุษย์มีเวรกันอยู่ เราเป็นผู้ไม่มีเวรอ…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๒๓. ว่าด้วยพุทธคุณ

คาถาธรรมบท พุทธวรรคที่ ๑๔ [๒๔] กิเลสชาติอันพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ใดทรงชน…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๒๒. โสดาปัตติผลประเสริฐกว่าความเป็นอธิบดีในโลกทั้งปวง

คาถาธรรมบท โลกวรรคที่ ๑๓ [๒๓] บุคคลไม่พึงเสพธรรมอันเลว ไม่พึงอยู่ร่วมกับความ…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๒๑. ตนแลเป็นที่พึ่งของตน

คาถาธรรมบท อัตตวรรคที่ ๑๒ [๒๒] หากว่าบุคคลพึงรู้ว่าตนเป็นที่รักไซร้ พึงรักษา…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๒๐. ว่าด้วยความแก่ชรา

คาถาธรรมบท ชราวรรคที่ ๑๑ [๒๑] ร่าเริงอะไรกันหนอ ยินดีอะไรกัน ในเมื่อโลกสันนิ…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๑๙. โทษของการเบียดเบียน

คาถาธรรมบท ทัณฑวรรคที่ ๑๐ [๒๐] ภิกษุทำตนให้เป็นอุปมาว่า สัตว์ทั้งปวงย่อมสะดุ…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๑๘. ว่าด้วยการสั่งสมบุญ การละเว้นบาป

คาถาธรรมบท ปาปวรรคที่ ๙ [๑๙] บุคคลพึงรีบทำความดี พึงห้ามจิตจากบาป เพราะเมื่อ…

วิเวกธรรม ภิกษุ

>พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕

๑๗. มีชีวิตอยู่วันเดียว ประเสริฐกว่า ๑๐๐ ปี

คาถาธรรมบท สหัสสวรรคที่ ๘ [๑๘] หากว่าวาจาแม้ตั้งพันประกอบด้วยบทอันไม่เป็นประ…

วิเวกธรรม ภิกษุ