เล่มที่ ๑ มหาวิภังค์ ภาค ๑

มหาวิภังค์ ภาค ๑

ว่าด้วยข้อห้ามหรือวินัยที่เป็นหลักใหญ่ๆ ของภิกษุ

๑. เรื่องเวรัญชกัณฑ์ พระสารีบุตรกราบทูลให้พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบัญญัติสิกขาบท

๒. ปฐมปาราชิกกัณฑ์: ห้ามภิกษุเสพเมถุน
- เรื่อง : พระสุทินน์ (พระปฐมบัญญัติ ๑)
- เรื่อง: ลิงตัวเมีย (พระอนุบัญญัติที่ ๑)
- เรื่อง ภิกษุวัชชี (พระอนุบัญญัติที่ ๒)
- สิกขาบทวิภังค์ (๑) (จำแนกบุคคล ผู้กลับมาบวชใหม่ได้ และกลับมาบวชใหม่ไม่ได้)
- สิกขาบทวิภังค์ (๒) (จำแนกวัตถุแห่งปาราชิก ๓๐ ประเภท)

บทภาชนีย์ อสันถตภาณวาร
หมวดที่ว่าด้วยการถูกต้องสัมผัสโดยตรง (แบบไม่มีอะไรคั่น) สัมผัสด้วยอาการอย่างไรต้องอาบัติปาราชิก อย่างไรเป็นลหุกาบัติ อย่างไรไม่ต้องอาบัติ
- หมวดที่ ๑. มนุสสิตถี สุทธิกะจตุกกะ
- หมวดที่ ๒-๖ อมนุษย์หญิง/สัตว์ตัวเมีย/อุภโตพยัญชนก ๓ ประเภท

๓. ทุติยปาราชิกกัณฑ์: ห้ามภิกษุถือเอาสิ่งของที่เจ้าของไม่ได้ให้ตั้งแต่ราคา ๕ มาสกขึ้นไป

๔. ตติยปาราชิกกัณฑ์: ห้ามภิกษุฆ่ามนุษย์

๕. จตุตถปาราชิกกัณฑ์: ห้ามภิกษุอวดคุณวิเศษที่ไม่มีในตน

๖. เตรสกัณฑ์: ว่าด้วยอาบัติสังฆาทิเสส ๑๓ ข้อ

๗. อนิยตกัณฑ์: ว่าด้วยอาบัติไม่แน่นอนว่าจะปรับข้อไหน